گل عفاف

هيچ باغباني را سرزنش نمي کنند که چرا دور باغ خود را حصار و پرچين کشيده است،

چون باغ بي ديوار،از آسيب مصون نيست و ميوه و محصولي براي باغبان نمي ماند.

هيچ کس هم با نام «آزادي» ديوار خانه خود را بر نميدارد و شبها درحياطش را

باز نمي گذارد،چون خطر رخنه دزد جدي است.

هيچ صاحب گنج و گوهري هم جواهرات خود را بدون حفاظ ، در معرض ديد رهگذران

نمي گذارد تا بدرخشد،جلوه کند و چشم ودل بربايد،چون خود جواهر ربوده ميشود.

هر چيز که قيمتي تر باشد،درصد مراقبت از آن بالاتر مي رود.

هر چه که نفيس تر باشد،بيم ربودن و غارت بيشتر است و مواظبت ، لازمتر.

اگر در شيشه عطر را باز بگذاري ،عطزش مي پرد.

اگر رشته مرواريدت را در کمد و صندوق نگذاري و در آنرا نبندي ،گم ميشود.

اگر در مقابل پنجره خانه ات ،توري نزني ،از نيش پشه ها و مزاحمت مگس ها درامان نخواهي بود.

---------------------------------------

وقتي راه ورود پشه ها را مي بندي،خود را «مصون» ساخته اي ،نه «محدود» و«زنداني».

گوهر عفاف و پاکي ،کم ارزشتر از طلا و پول و محصول باغ و وسايل خانه نيست!

دزدان ايمان و غارتگران شرف نيز فراوانند.

اين سادگي و خامي است که،

کسي خود را در معرض ديد و تماشاي نگاههاي مسموم وچشم هاي ناپاک قرار دهد

وبه دلبري وجلوه گري بپردازد و خيال کند بيماردلان ورهزنان عفاف را به وسوسه

نمي اندازند و از زهر نگاه ها ونيش پشه هاي شهوت در امان مي ماند!

بعضي از نگاه ها ويروس گناه  منتشرمي کند،وبعضي از چهره ها حشره مزاحمت جمع مي کند.

خراب کردن همه ي ديوارها وبرداشتن همه ي پرده ها

وبازگذاشتن همه ي پنجره ها ،نشانه ي تيره انديشي است،نه روشنفکري!

علامت جاهليت است نه تمدن!

 نوشته شده توسط سايه در جمعه 11/5/1387 و ساعت 5:4 عصر | نظرات ديگران()

ياکريم و يارب

دورنماي عمر

طي شد اين عمر،توداني به چه سان

پوچ و بس تند،چنان باد دمان        

همه تقصير من است ،اين که خود ميدانم

                      که نکردم فکري،که تأمل ننمودم،روزي،ساعتي يا آني   

که چه سان مي گذرد عمر گران؟        

کودکي رفت به بازي ،به فراغت،به نشاط                      

                  فارغ از نيک وبدومرگ و حيات   

               همه گفتند:کنون تا بچه است،بگذاريد بخندد شادان     

                       که پس از اين دگرش،فرصت خنديدن نيست      

                                          بايدش ناليدن

من نپرسيدم هيچ که پس از اين ز چه رو

نتوان خنديدن

هيچ کس نيزنگفت،زندگي چيست؟چرا مي آييم؟

بعد از اين چند صباح ،به کجا بايد رفت؟

                                              با کدامين توشه ،به سفر بايد رفت؟

                                          من نپرسيدم هيچ،هيچ کس نيز نگفت

نوجواني سپري گشت به بازي،به فراغت،به نشاط

فارغ از نيک و بد ومرگ و حيات

بعد از آن باز نفهميدم من ،که چه سان عمر گذشت؟

ليک گفتند همه :که جوان است هنوز،               

بگذاريدجواني بکند،بهره ازعمر برد،کام راني بکند

بگذاريد که خوش باشد ومست                         

بعد از اين نيز،بر اوعمري هست    

يک نفر بانگ برآورد که او                                

از هم اکنون بايدفکر آينده کند

ديگري آوا داد:که چو فردا بشود،فکر فردا بکند

سومي گفت:همان گونه که ديروزش رفت،    

بگذرد امروزش،همچنين فردايش                

با همه اين احوال،من نپرسيدم هيچ               

به چه سان دي بگذشت؟

آن همه قدرت و نيروي عظيم،به چه ره مصرف گشت؟

نه تفکر،نه تعمق و نه انديشه دمي                          

عمر بگذشت به بي حاصلي و مسخرگي

چه تواني که زکف دادم مفت                               

من نفهميدم وکس نيزمرا هيچ نگفت

قدرت اهل شباب،مي توانست مرا تا به خدا پيش برد

ليک بيهوده تلف گشت جواني ،هيهات

آن کساني که نمي دانستند زندگي يعني چه؟            

            رهنمايم بودند

عمرشان طي شد،بيهوده و بي ارزش و کار             

ومرا مي گفتند که چو آنان باشم                            

که چو آنان دائم،فکر خوردن باشم

فکر گشتن باشم،فکر تأمين معاش

فکر ثروت باشم

فکريک زندگي بي جنجال،فکرهمسر باشم                 

کس مرا هيچ نگفت:                                            

زندگي ثروت نيست                

زندگي داشتن همسر نيست

زندگاني کردن،فکرخود بودن و غافل زبودن جهان بودن نيست

                                من نفهميدم و کس نيز مرا هيچ نگفت

و صدافسوس که چون عمرگذشت،معني اش فهميدم             

حال مي پندارم،هدف از زيستن اين است رفيق                   

   من شدم خلق که با عزمي جزم،پاي از بند هواها گسلم

پاي در راه حقايق بنهم،با دلي آسوده                                 

فارغ از شهوت و آز وحسد و کينه و بخل

مملو از عشق و جوانمردي و علم                                   

در ره کشف حقايق کوشم                        

زره جنگ، براي بد و ناحق پوشم

               ره حق پويم و حق جويم وبس حق گويم

آنچه آموخته ام بر دگران نيز نکو آموزم                           

شمع راه دگران گردم و با شعله خويش     

         ره نمايم به همه، گرچه سراپا سوزم

من شدم خلق که مثمر باشم                                             

نه چنين زائد و بي جوش و خروش

عمر بر باد و به حسرت خاموش                                     

                       اي صد افسوس که چون عمر گذشت،معني اش فهميدم

 نوشته شده توسط سايه در دوشنبه 24/4/1387 و ساعت 10:44 عصر | نظرات ديگران()

ياناظر

اللهم صل علي محمد و آل محمد

بعضي وقتهاباخودم فکر ميکنم،

اي واي چقدرمن بدبختم !

چقدر تا آخرعمربايد با سختي زندگي کنم!

چقدر تابستونا باهاش گرممه!

چقدرزمستونابراي جمع کردنش مشکل دارم!

حتي بعضي وقتها ازاينم جلوترمي رم .ميگم،

خدايا آخه چرا منو زن آفريدي؟

چرا من بايد اينهمه محدوديت و سختي رو تحمل کنم؟

چون آقايون دلشون نخواد!؟!

اونا هم آزادورها باشن،هم ما ملاحظه ي دلشونو بکنيم؟!!!

خلاصه خيلي ازاين حرفا(البته بعضي وقتا)به خودموخداي خودم ميزنم.

حتي الان که تابستونه و هوا ماشاالله آتيش ميسوزونه،

از بيرون که ميام خونه ،چادرمو برميدارم و پرت ميکنم يه گوشه

وهمش به زمين وزمون بدوبيراه ميگم!!!!

اين سختي ها يه چيز واضح و بي بروبرگرده.

ولي،هيچ وقت شک نکردم که ،اين طوري بودن ،بهترين بودنه.

فکر ميکنم ،اين خيلي عاقلانه تره که آدم به اون چيزي گوش کنه ،

که با وجود سختي هاي زودگذرش،يه منفعت خيلي خيلي

بزرگ براش داشته باشه ،تا اينکه به حرف دلي گوش کنه

که شعارش اينه:اين(؟!)لحظه را عشقه!

به نظر من،حجاب با همه ي سختي هايي که داره ؛

يه چيزي داره ،که اون چيز براي من فوق العاده اهميت داره.

اينقدر که حاضرم به خاطرش همه ي همشو تحمل کنم.

البته چون ظرفيت بالايي ندارم،باغرزدن !

اون گوهر بي بديل اينه که ،

"حجاب به من آزادي فکر و روح ميده."

وقتي توي خيابون ميبينم بعضي از افراد،شايد ساعتها وقت

وکلي پول بي زبونو،صرف کرده،

تا اينکه از سر تا پاش ست باشه ،خوشگل باشه و روي مد(؟!!)،

اونم معلوم نيست براي کي يا چي،

به خودم،به چادرم ،به خداي همه چيزدونم وبه همه ي اونايي که کمکم

ميکنن تا يان طوري باشم؛عشق ميورزم و افتخار ميکنم.

از نظر من ،اوني که حجاب داره (حجاب ازهرنوع ولي با مفهوم واقعي آن)،

فقط سختي وسنگينيه يه چادرو بايدتحمل کنه ،

اما اوني که با اين گوهر انس نداره ،هر روز وهرلحظه در بند

هزاران چيزه که جلوي فکر کردن و رشد و بالندگي روحي ،

فکري و اجتماعيشوميگيره.

صددرصدميگيره،شک نکن!

از طرف ديگه هم وقتي درست ومنصفانه نگاه ميکنم؛

مي بينم مردهاهم کمترازمن محدوديت ندارند،

هرکس از نوع خودش وبا مختصات ويژه.

اونا هم بايددر نوع پوشش و نگاه وبرخوردهاشون،

مسائل عمده اي را رعايت کنن هرچند....!!

فکر کردن به اين مفاهيم همه ي چيزايي که خداوند برام قرار داده را

زيبا و شيرين ميکنه.يا حداقل قابل تحمل! 

 نوشته شده توسط سايه در سه‏شنبه 11/4/1387 و ساعت 9:25 صبح | نظرات ديگران()

ياعزيز

اللهم صل علي محمد و آل محمد

يادمه وقتي دانشجو بودم ،توي دانشگاه يه جلسه اي در مورد مسائل زنان تشکيل شده بود،

توي اون جلسه ،يکي از آقايون رفت پشت تريبون و گفت :

قبل از اين جلسه يه پيامک فرستادم به مادرم و گفتم که من ميخوام به جلسه اي در مورد

مسائل زنان بروم ،شما چه نظري در اين مورد داريد؟

مامانم  گفتند،من نظر خاصي ندارم ،اما همين را ميتونم بگم که،

همين که يک همچين جلسه اي تشکيل شده ،به مفهوم اينه که اين موضوع از اهميت

ويژه اي برخورداره و مسائل نامشخصي در موردش وجود داره!

........................................................

حالا من هم ميخوام از اين مسأله اين استفاده را بکنم که ،

چرا تا حالا يه همايش تشکيل نشده که موضوعش "فعاليت اجتماعي مرد" باشه؟

اينکه ما ميايم در مورد چگونگي فعاليت زن در اجتماع بحث ميکنيم ،

به اين مفهومه که زنان در شرايط ويژه و خاصي بايد در اجتماع حضور داشته باشند.

 ما بايدانتظار داشته باشيم اجتماع تبديل به محيطي بشود که زن و مرد

به طورکاملا عادلانه ( ونه الزاما مساوي ) به کار و تحصيل بپردازند.

اين به نفع زنان نيست که ما از اجتماع انتظار تساوي داشته باشيم !

زنان از هر لحاظ در شرايط ويژه اي هستند ،پس لزوما بايد قوانين ويژه اي

را در مورد آنها انتظار داشته باشيم .

بسياري از خانمها بايد از هر لحاظ مورد حمايت قرار بگيرند،

چون واقعا ميتونند عناصر مفيد و بي رقيبي در صحنه اجتماع باشند.

اما از همين قشر، تعدادي وجود دارند که نبايد به اجتماع پا بگذارند ،

چون نه تنها  نميتوانند کاري براي جامعه انجام بدهند ،بلکه مانعي براي

بروز بسياري از استعدادهاي ديگر هم خواهند بود.

از جهت ديگر،تعدادي از رشته هاي تحصيلي و شغلي وجود دارند که

بايد از ورود زنان به آنها جلوگيري بشه .

شايد الان هر کسي اينو بخونه بگه عجب نظرياتي !

از عهد بوق و ماشين دودي اومده !!

من خودم زني هستم که فارغ التحصيل از يک رشته ي فني مهندسي هستم

ولي دارم اين نظر را ابراز ميکنم .

چون اين مسائل را نبايد با لجبازي و حس برتري جويي همراه کرد .

در جامعه، اگرهرکسي سر جاي خودش و به درستي قرار بگيره ،

صد در صد نتايح بسيار مفيدتري حاصل ميشه.

    تا اينکه هر کسي صرفا بر اساس اون چيزي که حس ميکنه دوست داره ،

توي جامعه حاضر بشه.

بعضي از رشته ها و مشاغل هم وجود داره که صرفا يک زن ميتونه از عهده ي اونها

بر بياد، که اين مشاغل بسيار زياد و متنوع هستند.

به هر ترتيب ، مطلق نگري در مسأله زنان ،تنها نتيجه اي که براي جامعه

به دنبال خواهد داشت ،خسته کردن و بي اثر کردن زنان در عرصه هاييست

که يک مرد هم ميتونه انجام بدهد و خالي موندن عرصه هاي مورد نياز به زنان

از وجود و استعدادها و تواناييهاي اونهاست.

به اميد روزي که هر کسي نه به دنبال ارضاء من خود بلکه به دنبال انجام وظايف خود باشد.

 نوشته شده توسط سايه در جمعه 23/1/1387 و ساعت 11:9 صبح | نظرات ديگران()

يافاتح

چقدر برام سخته که باور کنم.همش به خودم ميگم :

خوب ميشه ،علاقمند ميشه،عادت ميکنه يا...يا اينکه صبر ميکنه!!!!

ديگه جدي جدي داره حرف ازجدايي ميزنه !

هيچ وقت اون روزي که بهم زنگ زدو خبر ازدواجشو داد،

يادم نميره.چقدرذوق زده بود!

همش ميگفت :آقاي دکتراينو گفتند ، آقاي دکتر اونو گفتند،...

اما الان که فکر ميکنم ميبينم حتي همون روزاي اول هم مثل بقيه ي نوعروسا

خوشحال نبود و از ته دل نمي خنديد.

يادمه يه هفته قبل از مراسم عقد بهم زنگ زد و گفت :

شماره ي يه مشاور خيلي خوب را بده ،خيلي(؟!) شک دارم...

حالا از هر دو تا جمله اي که ميگه يکيش نفرين به همون مشاورس!

حالا ديگه حتي يه بارم شوهرشا آقاي دکتر خطاب نميکنه.

حالا تازه چشماي بستشو باز کرده و داره با ذ ره بين دنبال عيوب آقاي دکتر ميگرده.

اون موقع ها شايد ذره بين نداشت !

يا شايد ذره بينش خراب بود!

  اما من در جريان بودم،اون مشاور تقصيري نداشت ،

آقاي دکتر هم بي تقصيره.

اون خودش هم قبول داره که فقط خودش مقصره ،فقط خودش!

اون از همون اول ميگفت،من قيافه ي اين آقا را دوست ندارم،

اين آقا خيلي آروم و متينه ،من از آدم زياد آروم خوشم نمياد و....

اما دکتر بودنش روي همه اين دوست نداشتن ها را پوشوند و

اونا را تبديل به دوست داشتن کرد .

حالا تازه بعد از سه سال زندگي به صرافت افتاده که ،

اي بابا! ديدي چي شد؟! يه سري چيزا در گذشته بوده که من دوست نداشتما !

حالا چون اين چيزا قابل تغيير نيستن ، ديگه ادامه زندگي را غير ممکن کرده.

درست نميدونم چرا اين پست را نوشتم.شايد به خاطر اينه که خيلي از

ماها توي ازدواج ميگيم : "کچليش کم آوازش"

اما واقعا مردش نيستيم که با اين کچليه کنار بيام.

توي ازدواج يه سري چيزاي فوق العاده مهم هست که خيلي از ماها فکر ميکنيم

خيلي مهم نيستند. يکي از اونا همين چيزيه که اين دوست من گرفتارش شده ،

توجه بي اندازه به موقعيت فرد و بي توجهي به مسائل عاطفي و جنسي !

بيشترماها معتقديم که ازدواجهايي که با منطق آغاز ميشه در نهايت حتما با سعادت همراهه،

اما من فکر ميکنم ازدواجي که بدون عشق ،صرفا با قواعد منطقي،آغاز بشه ،

بعد از يه مدت تبديل به دور باطل "سوختن و ساختن ميشه".

منظورم از عشق دقيقا اينه که آدم از تعامل با طرف مقابلش از هر لحاظ لذت ببره .

يعني چيز خاصي توي وجود اون طرف نباشه که اينو هر لحظه تحت فشار رواني قرار بده .

البته فهميدن اين موارد زيرکي خاصي نياز داره ولي اگه آدم دقيقا بدونه چه چيزايي را واقعا

دوست داره همسرش داشته باشه و چه مواردي راازش انزجار داره ،مقدار زيادي ازراه را

رفته .براي بقيش هم بايد رفتارهاي فرد را دقيقا زير نظر بگيره .

اين يه کم از تجربيات من بود. شما با حرفام موافقين؟    

 نوشته شده توسط سايه در شنبه 17/1/1387 و ساعت 1:20 عصر | نظرات ديگران()